X100F field review: in detail

X100F field review: in detail

(This is the second part of an ongoing report; for part 1 please click here. For a Greek language version, click here)

Testing of the X100F continues, and by now the camera has become my daily companion; it already feels like an old friend. It’s so simple, intuitive and effective to use that it always feels familiar.

Here is a number of remarks and thoughts from my ongoing daily use:

What about the lens?

The prime change for the X100F compared to the previous models is the adoption of the newest 24mp sensor, also used in all the latest X-System cameras. A serious concern voiced by a number of people was if the existing 23mm f2 lens could be “good enough” for the upgraded sensor.

Short answer: it is.

Unfortunately, such discussions always lead to comparisons to other lenses, in this case, the 23mm f1.4 and the compact 23mm f2, when used with X-System cameras. This is rather frustrating since it doesn’t take into account the special characteristics of the X100F lens, such as the ultra low-profile design and leaf shutter.

From my part, I’d say that the lens doesn’t “hold back” the camera in any sense. There is no apparent loss of detail or resolution compared to the system 23mm lenses. Could Fuji make it better by introducing a new design? Perhaps, but we have to strategically think about it: this would mean more development time and significant delay in introducing the camera. Not to mention increased development cost. There is another reason I think Fujifilm decided to not proceed with a totally new design, but I’ll keep my thought for the conclusion to this ongoing report.

Lightroom users would be glad to know that the latest version supporting the X100F also features lens correction for the RAW files, which take care of any minimal distortion and vignetting.

Yes but what about close up lens performance?

This is something I was curious to check on account of hearing about it since the first X100. Turns out it’s nothing as dramatic as I believed it to be. Yes, there is relative softness at f2 when shooting at the closest focusing distance, and it’s a behavior this lens shares with the 23mm f2 “Fujicron” lens. When it emerges, I, personally, don’t find it particularly annoying; after all, at these distances OOF areas are also soft and, in general, the center is sharp enough (especially after some processing). Here is an example photo and there are similar ones in the various galleries included in this report:

Leaf shutter

The leaf shutter is one the most important virtues of the X100 series of cameras. First of all, it makes the camera absolutely silent, even at the quietest conditions. The other great advantage is crazy high flash sync speeds. Due to the way leaf shutters are constructed there are limitations to the maximum aperture one can use as the speed goes up, but these are irrelevant in view of the advantages.

I tested both the built-in flash as well as a remote flash (Cactus RF60 triggered by a V6 tranceiver), but unfortunately, I don’t have any worthy photos to share: you’ll have to trust me when I say that the ability to fight environment light is a given. Of course, there are now several HSS flash solutions available for Fuji, but the X100F needs no special flashes or triggers, even old or very cheap flashes can be used.

What about handling and, in particular, the grip?

This is a question coming exclusively from people accustomed to modern DSLR cameras, which are endowed with generously large grips. We do have to realize that this trend was made popular in order to compensate for large and heavy lenses. Older film cameras had no handgrip at all or a very small one. During those times, people who needed to use heavier lenses usually bought an extra grip for their camera and this is the case even today (personally, I have equipped my X-Pro2 with such an aftermarket handgrip).

But the X100F has a lens almost negligible in weight and size and the only thing I’d have to say is that you just have to change the way you hold the camera. For example, there is no point holding it by the grip when walking in the streets; I used a wrist strap and just left it hanging from it when I wasn’t shooting. All that said, if you feel the need for a beefier grip, be my guest, invest in an add-on and/or a thumbgrip for the back, if necessary.

On the other hand, control handling is almost impeccable in my opinion. It retains most of the controls from the X-Pro2 and you can easily reach them with the right hand only (a great design concept as I noted in part 1). With Fuji cameras, you never have to push a button and turn a wheel at the same time, an awkward design element popular with most DSLRs. Customization is also very easy with the X100F and you can assign functions to buttons as you see fit.

In general, in my hands at least, the camera reached the same level of operability as the X-Pro2, meaning the greatest possible for my taste: as I say, “the camera disappears” and you only have to be concerned with your Photography.

The ND filter

This 3 stop integrated ND filter is a great option, partly necessary because of the lower 1/4000’ shutter speed. Naturally, the latest X100 cameras also have an electronic shutter, but it’s great to be able to shoot wide-open at high noon if needed, without resorting to electronic shutter and the artifacts it can produce in certain conditions (e.g. moving subjects). I just assigned it to a button for instant recall, since, you know, summer in Greece.

Digital TC, good idea or just a gimmick?

The digital teleconverter was first introduced with Fuji cameras with the X70 and, as I noted in my report of this camera, it makes for a very useful addition. It is virtually as having a zoom lens with 3 different positions.

With the X100F these focal lengths are equivalents of 35mm (standard), 50mm and 70mm. The only complaint is that it works with JPEG files only, no RAW file is saved. The way it works resembles what one would do in post-processing, cropping the image and then extrapolating it in Photoshop, at a full 24mp size.

Image quality is the same as you would get with your own post-processing, so there is no reason why one shouldn’t get it directly from the camera; as long as JPEGs are adequate. Here is a small example using 35mm and 50mm from the same distance and without reframing at all.


To keep things clear, it should be noted that the effect is exactly the same as cropping, meaning you don’t get any telephoto background compression. The frame is always the same, just cropped.

Hand held HDR? Seriously?

Well, yes.

Having a shutter with such minimal to non-existent vibration characteristics gives one the ability to shoot series of frames handheld without much danger of camera shake. Setting up the camera to shoot 3 or more frames with exposure bracketing is simplicity itself. Here is a photo I took with this method, 3 frames with 1 ½ stop exposure bracketing and processed through Nik HDR:


And this is all for now. For the final report in this series, which will be posted in the next few days, I shall concentrate on final conclusions, a few complaints and a couple of speculative thoughts.

Here is another small gallery shot with the X100F, please enjoy:

Like the content of this blog and want to contribute to its maintenance? Please consider donating a symbolic amount of $5. Help keep this blog ad-free.

Δοκιμή X100F: οι λεπτομέρειες

(για το πρώτο μέρος, παρακαλώ κάντε κλικ εδώ)

Η δοκιμή σε πραγματικές συνθήκες της Χ100F συνεχίζεται, και μέχρι τώρα η κάμερα έχει εξελιχθεί σε καθημερινό σύντροφο. Ήδη θυμίζει παλιό φίλο, είναι τόσο απλή, διαισθητική στη χρήση και αποτελεσματική ώστε να μοιάζει πάντα γνώριμη.

Εδώ μια σειρά από παρατηρήσεις και σκέψεις από την καθημερινή χρήση:

Τι γίνεται με το φακό;

Η βασική διαφορά της X100F σε σχέση με τις προηγούμενες είναι η υιοθέτηση του νεώτερου αισθητήρα των 24Mp, που χρησιμοποιείται και στις κάμερες του X-System της τελευταίας γενιάς. Μια σοβαρή επιφύλαξη που διατυπώθηκε από αρκετούς, ήταν αν ο υπάρχων φακός 23mm f2 θα ήταν «αρκετά καλός» για τον αναβαθμισμένο αισθητήρα.

Σύντομη απάντηση: είναι.

Δυστυχώς τέτοιες συζητήσεις οδηγούν σε συγκρίσεις με άλλους φακούς, σ’αυτή την περίπτωση τους 23mm f1.4 & τον compact f2, πάνω στις τελευταίες X-cameras. Αυτό είναι κάπως απογοητευτικό, από τη στιγμή που δεν λαμβάνονται υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φακού της X100F, όπως το πολύ χαμηλό προφίλ και το leaf shutter.

Από πλευράς μου θα πω ότι ο φακός δεν «κρατάει πίσω» την κάμερα με καμία έννοια. Δεν υπάρχει ορατή ελάττωση της λεπτομέρειας ή της ανάλυσης σε σχέση με τους φακούς 23mm του συστήματος. Θα μπορούσε η Fuji να παρουσιάσει ένα καλύτερο, νεώτερο σχέδιο; Ενδεχομένως, αλλά θα πρέπει να σκεφτούμε τη στρατηγική σημασία: αυτό θα σήμαινε περισσότερο χρόνο ανάπτυξης και σημαντική καθυστέρηση στην παρουσίαση της κάμερας. Χωρίς να μιλήσουμε για το επιπλέον κόστος ανάπτυξης. Υπάρχει ένας ακόμα λόγος που πιστεύω ότι η Fujifilm αποφάσισε να μην προχωρήσει σε ένα εντελώς νέο σχέδιο, αλλά θα κρατήσω αυτή τη σκέψη για το τελικό συμπέρασμα αυτής της σειράς δημοσιεύσεων.

Οι χρήστες του Lightroom θα χαρούν να μάθουν ότι οι εκδόσεις που υποστηρίζουν την X100F προσφέρουν διόρθωση για το φακό για τα RAW, που μεριμνά για την ελάχιστη παραμόρφωση και βινιέτα.

Ναι αλλά τι γίνεται με τις κοντινές αποστάσεις εστίασης;

Αυτό είναι κάτι για το οποίο είχα περιέργεια να ελέγξω επειδή το άκουγα από την πρώτη X100 ακόμα. Αποδεικνύεται ότι δεν είναι τόσο δραματικό όσο θα περίμενα. Ναι, υπάρχει ένα σχετικό softness στο f2 όταν είμαστε στην μικρότερη δυνατή απόσταση εστίασης, και αυτή τη συμπεριφορά την μοιράζεται με τον 23mm f2 “Fujicron”. Όταν παρατηρείται, προσωπικά δεν την βρίσκω ιδιαίτερα ενοχλητική: εξάλλου, σ’αυτές τις αποστάσεις και τα εκτός εστίασης σημεία είναι soft ενώ το κέντρο είναι αρκετά οξύ (ειδικά με λίγο processing). Εδώ ένα παράδειγμα, και υπάρχουν αρκετά τέτοια στις galleries που συνοδεύουν αυτά τα άρθρα.

Το leaf shutter

Το κλείστρο πάνω στο φακό είναι μια από τις πιο σημαντικές αρετές της σειράς X100. Πρώτα απ’όλα, κάνει την κάμερα τελείως αθόρυβη, ακόμα και στα πιο ήσυχα περιβάλλοντα. Το άλλο μεγάλο πλεονέκτημα είναι τρελά υψηλές ταχύτητες συγχρονισμού με flash. Λόγω της κατασκευής, όλα τα leaf shutters έχουν περιορισμούς στο μέγιστο διάφραγμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί καθώς ανεβαίνει η ταχύτητα, αλλά αυτό είναι άνευ σημασίας σε σύγκριση με τα πλεονεκτήματα.

Δοκίμασα τόσο το ενσωματωμένο flash, όσο και remote flash (Cactus RF60 με trigger V6) αλλά δυστυχώς δεν έχω κάποια φωτογραφία άξια λόγου να δείξω: θα πρέπει να με εμπιστευτείτε όταν λέω πως η δυνατότητα να «πολεμήσει» κάποιος το φως του περιβάλλοντος είναι δεδομένη. Φυσικά αυτή τη στιγμή υπάρχουν αρκετά flash με δυνατότητα HSS για Fuji, αλλά η X100F δεν απαιτεί κανενός είδους ειδικό flash ή trigger, ακόμα και παλιά ή πολύ φτηνά flash μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Τι γίνεται με την εργονομία και ειδικότερα το grip;

Αυτή είναι μια ερώτηση που έρχεται αποκλειστικά από ανθρώπους που έχουν συνηθίσει σε μοντέρνες DSLR κάμερες που είναι εφοδιασμένες με γενναιόδωρα μεγάλα grip. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή η τάση έγινε δημοφιλής ώστε να διαχειριστεί μεγάλους και βαρείς φακούς. Οι παλιότερες κάμερες film δεν είχαν καθόλου grip ή είχαν κάτι πολύ μικρό. Εκείνες τις εποχές, όσοι ήθελαν να χρησιμοποιήσουν μεγάλους φακούς, συνήθως αγόραζαν ένα έξτρα grip για την κάμερά τους, όπως είναι και σήμερα η πραγματικότητα (προσωπικά έχω εφοδιάσει την X-Pro2 μου με ένα τέτοιο aftermarket grip).

Όμως η X100F έχει έναν φακό που είναι σχεδόν αμελητέος σε βάρος και μέγεθος και το μόνο που έχω να πω είναι πως απλώς αλλάζει κάποιος τον τρόπο που κρατάει την κάμερα. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει λόγος να την κρατάει κάποιος όπως μια SLR από το grip και να περπατάει στο δρόμο. Χρησιμοποιώ ένα strap καρπού και απλώς την έχω να κρέμεται όταν δεν βγάζω φωτογραφίες. Παρ’όλα αυτά, εάν κάποιος νιώθει την ανάγκη για ένα πιο μεγάλο grip, βεβαίως, ας επενδύσει σε ένα τέτοιο ή ένα thumbgrip για την πίσω πλευρά ή και στα δύο.

Από την άλλη, η χρηστικότητα των control είναι σχεδόν τέλεια κατά τη γνώμη μου. Διατηρεί σχεδόν όλα τα χειριστήρια από την X-Pro2 και μπορεί κάποιος εύκολα να τα φτάσει με το δεξί χέρι μόνο (κάτι που τόνισα και στο πρώτο μέρος). Με τις Fuji δεν χρειάζεται ποτέ να πατήσει κάποιος ένα κουμπί και ταυτόχρονα να γυρίζει μια ροδέλα, ένα αλλόκοτο σχεδιαστικό χαρακτηριστικό που είναι δημοφιλές σε πολλές  DSLR.  Το customization είναι πολύ εύκολο στην X100F και εύκολα αναθέτει κάποιος εντολές σε όποιο κουμπί επιθυμεί.

Γενικά, στα χέρια μου τουλάχιστον, η κάμερα φτάνει στα ίδια επίπεδα χρηστικότητας με την X-Pro2, δηλαδή το μέγιστο δυνατό για το γούστο μου: όπως λέω, «η κάμερα εξαφανίζεται» και το μόνο που σε απασχολεί είναι η Φωτογραφία.

Το φίλτρο ND

Αυτό το ενσωματωμένο φίλτρο ND των 3 stop είναι ένα εξαιρετικό χαρακτηριστικό, εν μέρει απαραίτητο λόγω της χαμηλότερης ταχύτητας 1/4000’. Φυσικά οι τελευταίες Χ100 διαθέτουν και ηλεκτρονικό κλείστρο, αλλά είναι σπουδαίο να μπορεί κάποιος να φωτογραφίζει με τέρμα ανοιχτό διάφραγμα μέσα στο μεσημέρι αν χρειαστεί, χωρίς να καταφεύγει στο ηλεκτρονικό κλείστρο και τις παραμορφώσεις που μπορεί να προκαλέσει σε δεδομένες συνθήκες (π.χ. κινούμενα θέματα). Απλώς ανέθεσα ένα κουμπί σ’αυτό το option, επειδή, ξέρετε, καλοκαίρι και Ελλάδα.

Ψηφιακός teleconverter, καλή ιδέα ή μαρκετίστικο κόλπο;

Ο ψηφιακός teleconverter παρουσιάστηκε με την X70 και, όπως είχα σημειώσει στην αναφορά μου για εκείνη την κάμερα, είναι μια πολύ χρήσιμη προσθήκη. Είναι πρακτικά σαν να έχεις έναν zoom με τρεις θέσεις.

Στην X100F τα εστιακά μήκη είναι ανάλογα 35mm (το στάνταρ), 50mm & 70mm. Το μόνο παράπονο είναι πως δουλεύει με JPEG μόνο, δεν σώζεται και RAW αρχείο. Ο τρόπος που λειτουργεί μοιάζει με αυτό που θα έκανε κάποιος στην επεξεργασία στο Photoshop, δηλ. να κροπάρει την εικόνα και μετά να την κάνει upsizing στα πλήρη 24mp.

Η ποιότητα εικόνα είναι η ίδια και στις δύο περιπτώσεις οπότε δεν υπάρχει λόγος να μην πάρει κάποιος απευθείας το αποτέλεσμα από την κάμερα, αν τα JPEG επαρκούν. Εδώ ένα μικρό παράδειγμα του πως δουλεύει, σε 35mm & 50mm, από την ίδια απόσταση και χωρίς να αλλάξει καθόλου το κάδρο.

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το αποτέλεσμα είναι ακριβώς όπως στο cropping, ΔΕΝ υπάρχει συμπίεση του φόντου όπως με έναν τηλεφακό.

HDR «στο χέρι»; Σοβαρά;

Λοιπόν, ναι.

Διαθέτοντας ένα κλείστρο με τέτοια ελάχιστη ως ανύπαρκτη δόνηση, δίνει την δυνατότητα να τραβήξει κάποιος μια σειρά από καρέ στο χέρι, χωρίς μεγάλο κίνδυνο για κούνημα. Είναι απλούστατο να ρυθμίσει κάποιος την κάμερα για 3 ή περισσότερα καρέ με exposure bracketing.

Εδώ μια φωτογραφία που έβγαλα μ’αυτή τη μέθοδο, με 1 ½ stop βήμα στην έκθεση και επεξεργασία στο Nik HDR

Και αυτά προς το παρόν. Στην τελική αναφορά που θα ανέβει τις επόμενες μέρες, θα επικεντρωθώ στα τελικά συμπεράσματα, μερικά παράπονα και καναδυό εικασίες για το μέλλον.

Εδώ μια ακόμα μικρή gallery με φωτο από την X100F

X100F hands-on report: conclusions, a couple of complaints and some speculation

X100F hands-on report: conclusions, a couple of complaints and some speculation

Fujifilm X100F: initial impressions (by a X100-series virgin)

Fujifilm X100F: initial impressions (by a X100-series virgin)