Big things in small packages: the Fujinon 50mm f2

Big things in small packages: the Fujinon 50mm f2

(for a Greek version of this review, click here)

Almost a year ago I did a review of the Fujifilm 35mm f2, and this is what I wrote there:

In fact, as I've written in an older post, Fuji ought to continue this trend with the smaller lenses. The 23mm f/2 is on the cards, it seems. Why not see a 16mm f/2 or even a 56mm f/2 in the road-map? Smaller, WR lenses, that sacrifice a stop of light but not optical or use performance. And if the 56mm f/2 seems an odd choice, consider historical examples, such as Zeiss, which had f/1.4 as well as f/2.8 lenses at 85mm. The slower lens was always better edge to edge, smaller and lighter. Ultra shallow DoF is not the only requirement from a high-end optic.

I’m happy that Fujifilm continued to invest on the “small lenses” product line and I’m even more satisfied that they chose to release a 50mm and not a 56mm lens. I had the 50mm f2 for a hands-on test and here is a real-world user review.

First of all, allow me to comment on a number of negative online comments for this lens, from people who didn’t even have the chance to get it in their hands. The “argument” was that this would be a useless addition to the Fuji-X line, the 75mm “equivalent” focal length being “uncommon” and “uninspiring”.

Let me think for a moment for a word defining these kinds of “arguments”… ehmmm… ah! yes: Bullshit.

First of all, what is it with the “established” focal lengths? From a technical standpoint everyone knowing a thing or two about lenses, already knows that stated and actual focal length are sometimes off, but let’s disregard this. In the history of Photography, there have been (in 135 format terms) 85mm, 90mm, 100mm and 105mm lenses. Not to mention 50mm, 55mm and 58mm. Why are these focal lengths “kosher” and 75mm isn’t?

Also, 75mm lenses have already been released, for rangefinder cameras, from Leica and Voigtlander. In fact, a number of rangefinders have 75mm frame-lines. And, finally, give me a break: people have been shooting 50mm on APS-C for ages. We can safely ignore this kind of reasoning: 50mm on an APS-C camera is a totally “valid” focal length.

OK, now that we got that out of the way, let’s concentrate on the lens itself. The first surprise is how tiny it looks! It is a tad taller than the 35mm f2 but also a bit slimmer. It’s also light but feels –like all Fujinon lenses- well built and solid.

On every modern Fuji-X camera, the 50mm looks and feels like a perfect fit, but it is especially fitting for the smaller ones. I used it on the X-Pro2 and X-T2 but it felt it was made with the X-T20 in mind. And this is true for the other two f2 lenses also; they also give the X-Pro2 a “vintage rangefinder” look that many people will particularly like.

Although look and feel is important, performance and optical quality is what we are asking of our lenses. In regards to the AF speed, I can guarantee everyone will be more than pleased. The lens is super fast and accurate, under all conditions I’ve tested it. All these “small f2” lenses utilize the latest AF drives and they are a perfect fit with the X-Trans III cameras and their improved AF system.

Moving on to the IQ department, let me note a couple of things. First of all, there is no “bad”, not even less than “good” Fujinon lens, and all system users know that perfectly well. But they also happen to have a different IQ character.  All three f2 lenses are optimized for top performance even wide open and have a more punchy look in regards to contrast and color. Which is something I very much like myself.

Sharpness is really great even from f2; only the corners seem a bit soft but this is no real problem and is–of course- to be expected. By f3.5-f4 the image becomes tack-sharp edge to edge and it remains so (actually improving a bit) until diffraction enters the game, close to f11 or so.

I have noticed almost no distortion at all and chromatic aberrations were practically absent. In fact, I was surprised to read that a review site found CAs in some cases, but I then understood they were talking about laboratory conditions. In the real world, there is no problem, and in the rare case there is one, post processing can fix it easily. In fact, I tried the lens against strong light sources and there were no CAs to be found. The test revealed that it also works great in such conditions, losing only very little contrast and retaining detail.

We already spoke of contrast and colors. This is the reason most people will love this lens, especially if they shoot JPEGs. Coupled with the great AF performance, this lens is “satisfaction guaranteed” straight out of the box. This is a simple little lens that offers a “problem free” approach which is almost liberating to the photographer.

Finally, bokeh: in a word, it is excellent. Some people may be skeptic about the f2 max aperture, but the lens focuses quite close and, depending on conditions, you can throw the background out of focus easily. When you do, the bokeh is ultra-smooth and never busy.

Thus far you can easily gather that the lens comes very highly recommended. But are there any other options, both within and outside the Fuji-X eco-system?

In a nutshell, no. For what it is, the lens has no real competition. Let me explain.

If the focal length of a short telephoto lens is useful to you the only question that remains is what demands you have. For starters, if WR is a need, this is the only choice. The end.

Now if AF is a must, then we are talking only the X-System lenses, namely the 56mm f1.2, the 60mm f2.4 macro and the Zeiss Touit 50mm f2.8. I’m taking the two macros out of the equation because, although they are both excellent lenses, their character and performance are very different.

Fuji was clever enough to make this lens so that it doesn’t overlap with the 56mm. In fact I will state that the only thing common of the two is that they have “close” focal lengths. Their character is totally different; don’t make the mistake of trying to decide between them. The 50mm just represents a new option for people that only had the 56mm to choose for everything. In fact the 56mm is highly optimized for portrait photography, although it is also capable of anything, really. But the 50mm will be (quite) faster focusing, will have punchier colors and contrast and will be somewhat sharper at f2-f2.8. In other words, it does not excel in shallow DoF photography, but is an all around tool more than the 56mm. If you need the latter, you already know it (and have it in your bag). If you are trying to decide now, choose in relation to your true needs and style.  

Another option –that is actually a common practice for many people- is adapting older manual lenses. Of course you lose AF, but what about the other parameters?

Well, you can have a look at this comparison between the 50mm f2 and a couple of adapted 50mm f1.8 lenses from Nikon and Olympus.

The needed adapter makes these lenses quite bulky in relation to the 50mm f2. In fact the photo favors the adapted lenses, since they are not focused to infinity (which adds a little length), while the 50mm f2 is internally focusing. And keep in mind I picked two of the smallest options here. As far as IQ is concerned, none of the usual 50mm vintage lenses can hold a candle to the Fuji, all the way to f5.6 or more. In other words, you can get one or more of these lenses (they are cheap as chips) but only to get a specific “character” in your images, not as a true option.  

I’d say that, for a very few people, only some Leica, Zeiss or Voigtlander 50mm for lenses, for M-cameras, can be considered a real alternative. They are small, very nice optically and of top build quality. They also cost between twice and four times what the Fuji costs. This is also an option for true “connoisseurs” I’d say, not for the general population.

So there you have it. I have no more to say except that I returned the lens back to Fujifilm Hellas with a heavy heart. It is such a pleasant little lens that it’s almost impossible to not fall in love with it. It is a perfect lens for travel, street photography, any kind of general photography and ideal for smaller bodies. In fact I can find no application that is not fitted for this lens and the “very short telephoto” focal length will be more appropriate than you think in most cases. In short, definitely check this out and try to test it on your camera; something tells me it will become as much a success-story as the 35mm and 23mm before it.

Please find below a small gallery with some photos with this lens, fitted on the X-Pro2, X-T2 and X-T20. Enjoy!

Like the content of this blog and want to contribute to its maintenance? Please consider donating a symbolic amount of $5. Help keep this blog ad-free.

Σχεδόν έναν χρόνο πριν, έκανα μια δοκιμή του Fujifilm 35mm f2 και αυτά είναι που έγραφα εκεί:

Στην πραγματικότητα, όπως είχα γράψει και σε παλιότερη ανάρτηση, η Fuji οφείλει να συνεχίσει αυτή την τάση με τους μικρότερους φακούς. Ο 23mm f2 είναι στα χαρτιά, όπως φαίνεται. Γιατί να μη δούμε και έναν 16mm f/2 και έναν 56mm f/2 στο πρόγραμμα; Μικρότεροι φακοί με WR, που θυσιάζουν ένα stop σε φως αλλά καθόλου οπτική ή λειτουργική απόδοση. Και αν ένας 56mm f/2 φαίνεται περίεργη επιλογή, σκεφτείτε ιστορικά παραδείγματα, όπως της Zeiss, που είχε πάντα f/1.4 καθώς και f/2.8 φακούς στα 85mm. Ο πιο αργός φακός ήταν πάντα καλύτερος από άκρο σε άκρο, μικρότερος και ελαφρύτερος. Το εξαιρετικά ρηχό βάθος πεδίου δεν είναι η μόνη απαίτηση από ένα υψηλής κλάσης φακό.

Χαίρομαι που η Fujifilm συνέχισε να επενδύει στη σειρά των «μικρότερων φακών» και είμαι ακόμα πιο ικανοποιημένος που επέλεξαν να κυκλοφορήσουν έναν φακό 50mm και όχι 56mm. Είχα τον 50άρη στα χέρια μου για ένα τεστ «στον πραγματικό κόσμο» και αυτά είναι που έχω να αναφέρω:

Καταρχάς επιτρέψτε μου να σχολιάσω έναν αριθμό αρνητικών σχολίων online, για το φακό, από ανθρώπους που δεν είχαν καν την ευκαιρία να τον πιάσουν στα χέρια τους. Το «επιχείρημα» ήταν πως πρόκειται για μια άχρηστη προσθήκη στη σειρά των Fuji-X, καθώς το «ανάλογο» εστιακό μήκος των 75mm είναι «ασυνήθιστο» και «αδιάφορο».

Αφήστε με να σκεφτώ ένα λεπτό που λέξη θα χαρακτήριζε τέτοιου τύπου «επιχειρήματα»… εχμμμμ… ααα!  ναι: Τρίχες.

Πρώτα απ’όλα, τι είναι αυτό με τα «καθιερωμένα» εστιακά μήκη; Από τεχνικής άποψης, οποιοσδήποτε γνωρίζει ένα-δυο πράγματα για φακούς, ήδη ξέρει πως το δεδηλωμένο με το πραγματικό εστιακό μήκος έχουν καμιά φορά διαφορά, αλλά ας το αγνοήσουμε αυτό. Στην ιστορία της Φωτογραφίας υπήρχαν (σε όρους 135 format) 85mm, 90mm, 100mm & 105mm φακοί. Για να μη μιλήσουμε για 50mm,  55mm και 58mm. Γιατί είναι αυτά τα εστιακά μήκη «kosher» και τα 75mm δεν είναι;

Επίσης, φακοί 75mm έχουν ήδη κυκλοφορήσει, για τηλεμετρικές κάμερες, από την Leica και την Voigtlander. Στην πραγματικότητα, ένας αριθμός από τηλεμετρικές έχουν γραμμές frame για 75mm. Και τελικά, ας σοβαρευτούμε: όλος ο κόσμος χρησιμοποιούσε 50mm φακούς σε APS-C κάμερες για αιώνες. Μπορούμε με ασφάλεια να αγνοήσουμε τέτοιες απόψεις: τα 50mm σε APS-C αισθητήρα είναι ένα πλήρως «νόμιμο» εστιακό μήκος.

Και τώρα που έφυγε αυτό από τη μέση, ας επικεντρωθούμε στο φακό τον ίδιο. Η πρώτη έκπληξη έρχεται από το πόσο μικροσκοπικός δείχνει! Είναι ελαφρά ψηλότερος από τον 35άρη f2 αλλά επίσης και λίγο πιο λεπτός. Είναι επίσης ελαφρύς αλλά δίνει αίσθηση, όπως όλοι οι Fujinon, πολύ καλοφτιαγμένης και στιβαρής κατασκευής.

Ο 50άρης έχει τέλεια εφαρμογή, οπτικά και στην αίσθηση, σε οποιαδήποτε μοντέρνα Fuji-X κάμερα, αλλά είναι ιδιαίτερα ταιριαστός στα μικρότερα σώματα. Τον χρησιμοποίησα στις X-Pro2 και X-T2 αλλά η αίσθηση είναι πως φτιάχτηκε με την X-T20 στο μυαλό. Και αυτό ισχύει και για τους άλλους δύο f2. Δίνουν επίσης στην X-Pro2 ένα look «vintage rangefinder» που πολλοί θα βρουν ιδιαίτερα καλαίσθητο.

Αν και το “look and feel” είναι σημαντικό, η απόδοση και η οπτική ποιότητα είναι αυτό που ζητάμε από τους φακούς. Σε ό,τι αφορά στην ταχύτητα AF, μπορώ να εγγυηθώ πως ο καθένας θα μείνει ικανοποιημένος. Ο φακός είναι ταχύτατος και ακριβής, σε όλες τις συνθήκες που τον δοκίμασα. Όλοι αυτοί οι “μικροί f2” χρησιμοποιούν τα πιο σύγχρονα μοτέρ εστίασης και είναι το τέλειο συμπλήρωμα για τις κάμερες με τον X-Trans III και το βελτιωμένο σύστημα εστίασης.

Προχωρώντας στον τομέα της ποιότητας εικόνας, θα ήθελα να σημειώσω δυο πράγματα. Πρώτον, δεν υπάρχει «κακός» ή ακόμα και λιγότερο από «καλός» φακός Fujinon, και όλοι οι χρήστες του συστήματος το γνωρίζουμε καλά. Αλλά επίσης τυχαίνει να έχουν και διαφορετικό χαρακτήρα στην απόδοση της εικόνας. Και οι τρεις f2 φακοί έχουν βελτιστοποιηθεί για κορυφαία απόδοση σε τέρμα ανοιχτό διάφραγμα και έχουν ένα πιο δυναμικό χαρακτήρα στο contrast και το χρώμα. Ένα στοιχείο που μου αρέσει πολύ προσωπικά.

Η οξύτητα είναι πραγματικά εξαιρετική ακόμα και στο f2, μόνο στις γωνίες μπορεί να δει κάποιος πιο μαλακή απόδοση αλλά αυτό δεν είναι σοβαρό θέμα και φυσικά είναι αναμενόμενο. Από το f3.5-f4 η εικόνα γίνεται ξυράφι από άκρη σε άκρη και παραμένει έτσι (με μικρή βελτίωση) μέχρι η περίθλαση να μπει στο παιχνίδι, κοντά στο f11 ή λίγο πιο κάτω.

Δεν παρατήρησα καθόλου παραμορφώσεις και οι χρωματικές εκτροπές ήταν πρακτικά απούσες. Στην πραγματικότητα με εξέπληξε ότι διάβασα σε γνωστό review site πως βρήκαν εκτροπές σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά μετά κατάλαβα ότι μιλούν για εργαστηριακές συνθήκες. Στον πραγματικό κόσμο, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και στην σπάνια περίπτωση που θα υπάρξει, η επεξεργασία το διορθώνει πανεύκολα. Στην πραγματικότητα, δοκίμασα το φακό κόντρα σε δυνατές φωτεινές πηγές, και δεν βρήκα τίποτα. Το τεστ αποκάλυψε πως ο φακός δουλεύει πολύ καλά σε τέτοιες συνθήκες, με μικρή μόνο απώλεια contrast και κρατώντας λεπτομέρεια.

Μιλήσαμε ήδη για contrast και χρώματα. Αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι θα αγαπήσουν αυτό το φακό, ειδικά αν βγάζουν JPEG. Σε συνδυασμό με την κορυφαία απόδοση εστίασης, ο φακός προσφέρει «εγγυημένη ικανοποίηση» με το καλημέρα. Είναι ένας απλός μικρός φακός που δίνει μια απροβλημάτιστη προσέγγιση, η οποία είναι σχεδόν απελευθερωτική για το φωτογράφο.

Τέλος, bokeh: με μια λέξη, είναι εξαιρετικό. Μερικοί ίσως είναι σκεπτικιστές με το μέγιστο διάφραγμα, αλλά ο φακός εστιάζει αρκετά κοντά και, αναλόγως των συνθηκών, μπορεί κάποιος να βγάλει το φόντο εκτός εστίασης εύκολα. Και όταν το κάνει, το bokeh είναι σούπερ-απαλό και ποτέ φλύαρο.

Μέχρις εδώ θα είναι εύκολα κατανοητό πως ο φακός συνιστάται απόλυτα. Αλλά υπάρχουν άλλες επιλογές τόσο στο οικοσύστημα της Fuji όσο και εκτός;

Εν συντομία, όχι. Γι’αυτό που είναι, ο φακός δεν έχει ανταγωνισμό. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω.

Αν το εστιακό μήκος ενός «κοντού» τηλεφακού είναι χρήσιμο για εσάς, η μόνη ερώτηση που απομένει είναι οι απαιτήσεις. Για αρχή, αν η αντοχή στις καιρικές συνθήκες (WR) είναι μια ανάγκη, τότε είναι η μόνη επιλογή. Τέλος.

Τώρα, αν η αυτόματη εστίαση είναι απαραίτητη, τότε μιλάμε μόνο για X-System φακούς, δηλαδή τον 56mm f1.2, τον 60mm f2.4 και τον Zeiss Touit 50mm f2.8. Βγάζω από την εξίσωση τους δύο macro, καθώς, αν και εξαίρετοι και οι δύο, ο χαρακτήρας και η απόδοσή τους είναι πολύ διαφορετικά.

Η Fuji, πολύ έξυπνα, έφτιαξε αυτό τον φακό ώστε να μην είναι ανταγωνιστικός με τον 56άρη. Στην πραγματικότητα θα δηλώσω ότι το μόνο κοινό πράγμα που έχουν είναι τα «κοντινά» τους εστιακά μήκη. Ο χαρακτήρας τους είναι τελείως διαφορετικός. Μην κάνετε το λάθος να προσπαθήσετε να επιλέξετε ανάμεσά τους. Ο 50άρης αντιπροσωπεύει μια νέα επιλογή για ανθρώπους που είχαν μέχρι τώρα μόνο τον 56άρη να επιλέξουν για οποιαδήποτε ανάγκη. Ο τελευταίος είναι βελτιστοποιημένος για φωτογραφία πορτραίτου αν και είναι ικανός για τα πάντα, στην πραγματικότητα. Αλλά ο 50άρης θα είναι (σημαντικά) ταχύτερος στην εστίαση, θα έχει πιο δυναμικά χρώματα και αντίθεση και θα είναι ελαφρά πιο οξύς στο f2-f2.8. Με άλλα λόγια, δεν διαπρέπει σε φωτογραφία με ρηχό βάθος πεδίου, αλλά είναι περισσότερο ένα εργαλείο γενικής χρήσης, πολύ περισσότερο από τον 56άρη. Αν χρειάζεστε τον δεύτερο, το ξέρετε ήδη (και τον έχετε στην τσάντα σας). Αν προσπαθήσετε να επιλέξετε από το μηδέν, επιλέξτε με βάση τις πραγματικές ανάγκες και στυλ που επιθυμείτε.  

Μια άλλη επιλογή, που είναι αρκετά κοινή πρακτική για πολλούς, είναι η προσαρμογή παλιότερων χειροκίνητων φακών. Φυσικά χάνει κάποιος το AF, αλλά τι γίνεται με τις άλλες παραμέτρους;

Λοιπόν, ας δούμε μια σύγκριση μεταξύ του 50άρη και δύο προσαρμοσμένων 50mm f1.8, από τη Nikon και την Olympus.

Ο απαραίτητος adapter, κάνει τους φακούς αρκετά ογκώδεις σε σχέση με τον 50mm f2. Στην ουσία η φωτογραφία κολακεύει τους δυο φακούς, καθώς δεν είναι εστιασμένοι στο άπειρο, κάτι που θα τους έκανε λίγο μεγαλύτερους. Ο 50άρης αντίθετα έχει εσωτερική εστίαση. Και ας έχουμε στο νου ότι επιλέξαμε δυο από τους μικρότερους σχετικούς φακούς εδώ. Όσον αφορά την ποιότητα εικόνας, κανείς από τους συνήθεις 50mm vintage φακούς δεν μπορεί να ακουμπήσει καν τον Fuji, μέχρι το f5.6 τουλάχιστον. Με άλλα λόγια, μπορείτε να πάρετε έναν ή περισσότερους τέτοιους φακούς (είναι πάμφθηνοι) αλλά μόνο για να κερδίσετε έναν ιδιαίτερο «χαρακτήρα» στις φωτογραφίες σας, όχι σαν μια πραγματική εναλλακτική.

Θα έλεγα πως, για πολύ λίγους ανθρώπους, μόνο κάποιοι φακοί Leica, Zeiss ή Voigtlander στα 50mm, για το M-system, θα μπορούσαν να θεωρηθούν εναλλακτική πρόταση. Είναι μικροί, πολύ καλοί οπτικά και με κορυφαία ποιότητα κατασκευής. Επίσης κοστίζουν δύο ως τέσσερις φορές όσο ο Fuji. Πρόκειται για μια επιλογή για «ειδήμονες», θα έλεγα, όχι για τον μέσο φωτογράφο.

Αυτά λοιπόν: δεν έχω κάτι άλλο να πω πέραν του γεγονότος ότι επέστρεψα τον φακό στην Fujifilm Hellas με βαριά καρδιά. Είναι ένας τόσο ευχάριστος στη χρήση φακός που είναι σχεδόν αδύνατο να μην τον ερωτευτεί κάποιος. Είναι ένας τέλειος φακός για ταξιδιωτική φωτογραφία, φωτογραφία δρόμου, κάθε γενικής φωτογραφικής χρήσης και ιδανικός για μικρότερα σώματα. Στην πραγματικότητα δεν βρίσκω καμία εφαρμογή που να μην ταιριάζει με αυτό τον φακό και το «πολύ ελαφρά τελε» εστιακό μήκος θα αποδειχτεί ταιριαστό σε περισσότερες περιπτώσεις απ’όσο φαντάζεστε. Εν κατακλείδι, οπωσδήποτε δείτε τον και δοκιμάστε τον στην κάμερά σας. Κάτι μου λέει ότι και αυτός θα γίνει success story όπως οι 35mm και 23mm πριν απ’αυτόν.





PurgARTorium: conclusion and photo-book announcement

PurgARTorium: conclusion and photo-book announcement

Sweet little sister; a Fujifilm X-T20 hands-on review

Sweet little sister; a Fujifilm X-T20 hands-on review